Το σύνδρομο της καταδίωξης

Εδώ και μέρες, μέσα από αυτή τη στήλη, είχαμε προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση του Υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση στο αίτημα για την μεταφορά της έδρας της Γενικής Διοίκησης Αιγαίου στη Ρόδο, από τον Πειραιά όπου τοποθετείται με βάση τον «Καλλικράτη». Χρησιμοποιώ τη λέξη «αίτημα» και όχι «διεκδίκηση», διότι και αυτή τη φορά απλά ζητήσαμε, εν είδη ελεημοσύνης, αλλά δεν διεκδικήσαμε. «Αφού δεν θέλετε να μας δώσετε αυτό που πραγματικά μας χρειάζεται, δώστε μας κάτι άλλο». Αυτό είπαμε στο υπουργείο. Η διαφορά είναι προφανής.
Ασφαλώς μας διακατέχουν αισθήματα οργής και αγανάκτησης απέναντι στον υπουργό, στην κυβέρνηση, στο αθηνοκεντρικό κράτος (περιέργως πως, αυτό το «αθηνοκεντρικό» κράτος έχει δώσει πλείστα όσα δείγματα γαλαντομίας απέναντι σε άλλες περιοχές της χώρας, όχι όμως στη δική μας). Δικαίως δυσανασχετούμε για την απαξίωση, το «φτύσιμο» με άλλα λόγια που για μια ακόμη φορά εισπράξαμε. 

Πολύ φοβάμαι όμως ότι και αυτή τη φορά θα μείνουμε εκεί. Στις καταγγελίες και την κριτική, αλλά δεν θα περάσουμε – ως οφείλαμε να έχουμε κάνει προ πολλού – στην αυτοκριτική. Οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας όλοι οι τοπικοί φορείς και παράγοντες, καθένας από την θέση ευθύνης του, για όλα όσα έχουμε χάσει διαχρονικά τις τελευταίες δύο – τρεις δεκαετίες, για όλα όσα δεν καταφέραμε να κερδίσουμε. Το σύνδρομο της καταδίωξης που μας ταλαιπωρεί και η μόνιμη επωδός ότι οι πάντες μας μισούν, μας ζηλεύουν, μας υπονομεύουν και μας καταδιώκουν, δεν μπορεί να ακούγεται πια ούτε ως σοβαρή ούτε ως πειστική εξήγηση. Δεν μπορεί όλες οι κυβερνήσεις, βάσει μιας … συνωμοσίας του σύμπαντος να ομονόησαν όλες για να αδικήσουν αυτόν τον τόπο. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε και γι αυτό χάσαμε διαχρονικά όλα τα προνόμια που είχε αυτός ο τόπος. Χωρίς να τα αντικαταστήσουμε με τίποτα καινούργιο, αντισταθμηστικό. Χάσαμε τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ, χάσαμε την έδρα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου(επί εποχής Κουτσόγιωργα), χάσαμε την Πανεπιστημιακή Σχολή Τουρισμού που την κέρδισε η Χίος, χάσαμε πολύτιμες τουριστικές υποδομές που ποτέ δεν ολοκληρώσαμε, χάσαμε τον τουρισμό αφού η σαιζόν συρρικνώθηκε σε τρεις , το πολύ τέσσερις, μήνες το χρόνο, χάσαμε το μαθητικό τουρισμό, νεκρώσαμε τουριστικά την πόλη της Ρόδου, που τα βράδια θυμίζει νεκρόπολη, ξεπουλάμε το πεπαλαιωμένο τουριστικό προϊόν του νησιού αντί πινακίου φακής σε εξευτελιστικές τιμές, χάριν της μαζικότητας, σε βάρος της ακριβοπληρωμένης ποιότητας. Χάσαμε , χάσαμε, χάνουμε….
Παρά ταύτα, η λέξη «αυτοκριτική» παραμένει άγνωστη. Παραβλέπουμε μονίμως τις δικές μας ευθύνες. Πάντα φταίει κάποιος άλλος, ποτέ εμείς!

Φτάσαμε λοιπόν στο έσχατο σημείο, να θεωρούμε προσβολή στην αξιοπρέπεια των Ροδίων και κατ’ επέκταση των Δωδεκανησίων, το ότι δεν μας έδωσαν κι εμάς μια έδρα. Μια οποιαδήποτε έδρα, για να νιώσουμε κι εμείς σημαντικοί, ότι μας υπολογίζουν. Μια έδρα ασήμαντης ουσίας και αξίας για την περιοχή μας. Διότι, αν θέλαμε πραγματικά να διεκδικήσουμε, εδώ και καιρό θα είχαμε διεκδικήσει και θα είχαμε κερδίσει την έδρα της αιρετής Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, απαιτώντας την αποκατάσταση της αδικίας που είχε συντελεστεί στο παρελθόν. Ούτε καν το συζητήσαμε! Παραδοθήκαμε αμαχητί και άνευ όρων! Χάσαμε το timing. Σήμερα δηλώνουμε για πολλοστή φορά αδικημένοι. 

Ναι, πληγώθηκε το γόητρό μας από το όχι του Ραγκούση. Όχι για την έδρα αυτή καθαυτή, αλλά για το συμβολισμό που της προσδώσαμε. Γιατί προσπαθήσαμε με αυτή την έδρα να ισοφαρίσουμε όλα όσα χάσαμε μέχρι σήμερα. Μου θυμίζει τους επαίτες των φαναριών. «Δώσε και σε μένα κάτι καλέ κύριε….»! Κι αν ο κύριος φανεί φιλεύσπλαχνος, δίνει μισό ευρώ κι ο ζητιάνος του το ανταποδίδει με κολακείες και ψεύτικες ευχές. Όταν ο κύριος τον αγνοήσει, ο ζητιάνος τον βρίζει και τον καταριέται. Εκεί φτάσαμε, ας το παραδεχτούμε κι ας αλλάξουμε τακτική. Σε τελευταία ανάλυση, είναι θέμα αξιοπρέπειας. Δεν μπορούμε διαρκώς να κλαιγόμαστε. Εδώ και μέρες, μέσα από αυτή τη στήλη, είχαμε προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση του Υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση στο αίτημα για την μεταφορά της έδρας της Γενικής Διοίκησης Αιγαίου στη Ρόδο, από τον Πειραιά όπου τοποθετείται με βάση τον «Καλλικράτη». Χρησιμοποιώ τη λέξη «αίτημα» και όχι «διεκδίκηση», διότι και αυτή τη φορά απλά ζητήσαμε, εν είδη ελεημοσύνης, αλλά δεν διεκδικήσαμε. «Αφού δεν θέλετε να μας δώσετε αυτό που πραγματικά μας χρειάζεται, δώστε μας κάτι άλλο». Αυτό είπαμε στο υπουργείο. Η διαφορά είναι προφανής.
Ασφαλώς μας διακατέχουν αισθήματα οργής και αγανάκτησης απέναντι στον υπουργό, στην κυβέρνηση, στο αθηνοκεντρικό κράτος (περιέργως πως, αυτό το «αθηνοκεντρικό» κράτος έχει δώσει πλείστα όσα δείγματα γαλαντομίας απέναντι σε άλλες περιοχές της χώρας, όχι όμως στη δική μας). Δικαίως δυσανασχετούμε για την απαξίωση, το «φτύσιμο» με άλλα λόγια που για μια ακόμη φορά εισπράξαμε. 

Πολύ φοβάμαι όμως ότι και αυτή τη φορά θα μείνουμε εκεί. Στις καταγγελίες και την κριτική, αλλά δεν θα περάσουμε – ως οφείλαμε να έχουμε κάνει προ πολλού – στην αυτοκριτική. Οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας όλοι οι τοπικοί φορείς και παράγοντες, καθένας από την θέση ευθύνης του, για όλα όσα έχουμε χάσει διαχρονικά τις τελευταίες δύο – τρεις δεκαετίες, για όλα όσα δεν καταφέραμε να κερδίσουμε. Το σύνδρομο της καταδίωξης που μας ταλαιπωρεί και η μόνιμη επωδός ότι οι πάντες μας μισούν, μας ζηλεύουν, μας υπονομεύουν και μας καταδιώκουν, δεν μπορεί να ακούγεται πια ούτε ως σοβαρή ούτε ως πειστική εξήγηση. Δεν μπορεί όλες οι κυβερνήσεις, βάσει μιας … συνωμοσίας του σύμπαντος να ομονόησαν όλες για να αδικήσουν αυτόν τον τόπο. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε και γι αυτό χάσαμε διαχρονικά όλα τα προνόμια που είχε αυτός ο τόπος. Χωρίς να τα αντικαταστήσουμε με τίποτα καινούργιο, αντισταθμηστικό. Χάσαμε τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ, χάσαμε την έδρα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου(επί εποχής Κουτσόγιωργα), χάσαμε την Πανεπιστημιακή Σχολή Τουρισμού που την κέρδισε η Χίος, χάσαμε πολύτιμες τουριστικές υποδομές που ποτέ δεν ολοκληρώσαμε, χάσαμε τον τουρισμό αφού η σαιζόν συρρικνώθηκε σε τρεις , το πολύ τέσσερις, μήνες το χρόνο, χάσαμε το μαθητικό τουρισμό, νεκρώσαμε τουριστικά την πόλη της Ρόδου, που τα βράδια θυμίζει νεκρόπολη, ξεπουλάμε το πεπαλαιωμένο τουριστικό προϊόν του νησιού αντί πινακίου φακής σε εξευτελιστικές τιμές, χάριν της μαζικότητας, σε βάρος της ακριβοπληρωμένης ποιότητας. Χάσαμε , χάσαμε, χάνουμε….
Παρά ταύτα, η λέξη «αυτοκριτική» παραμένει άγνωστη. Παραβλέπουμε μονίμως τις δικές μας ευθύνες. Πάντα φταίει κάποιος άλλος, ποτέ εμείς!

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ της ΡΟΔΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published.