Τα κατάφεραν οι “πατερούληδες” στραγγάλισαν τις νέες παρατάξεις πριν καν γεννηθούν…

Η γερασμένη πολιτική μας ζωή έχει ισχυρούς πάτρωνες & το νέο θα αργήσει πολύ να γεννηθεί…

Αφορμή για την παραπάνω απαισιόδοξη διαπίστωση ήταν οι τελευταίες πληροφορίες του ρεπορτάζ (μιας και πρώτοι γράψαμε για την προσπάθεια συγκρότησης παράταξης των “20-45” στο δήμο Κω, από μια ομάδα νέων και σοβαρών επαγγελματιών της περιοχής μας), πως υπάρχει “περίτεχνος ελιγμός πλαγιοκόπησης τους”, από τους γνωστούς πάτρωνες της τοπικής πολιτικής μας ζωής.

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, ο άνθρωπος που ήταν διατεθειμένος να τεθεί ως επικεφαλής, βλέποντας ότι τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας “επηρεάζονταν” πολιτικά από τις δύο μεγαλύτερες παρατάξεις (μισοί – μισοί) και διαβλέποντας ότι “όποιος πατάει σε δύο βάρκες κινδυνεύει να βουλιάξει”, πήρε τελικά την απόφαση να μην ασχοληθεί καθόλου… (Με άλλα λόγια να “πάει σπίτι του” απογοητευμένος).

 

Οι υπερπροστατευτικοί “πατερούληδες” νοιάζονται πρωτίστως για το “δικό τους” καλό…

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη προσπάθεια από επίσης νέα παιδιά που προσπαθούν το ίδιο χρονικό διάστημα να δημιουργήσουν ένα άλλο πυρήνα νέων που φιλοδοξούν ότι θα έχει ρόλο και λόγο στις επικείμενες εκλογές (δεν είναι μόνο η περίπτωση του Γ. Ζερβού το όνομα του οποίου ακούγεται εντονότερα λόγω της πολυσυζητημένης αποχώρησης του από το ΟΡΑΜΑ, αλλά υπάρχουν και άλλοι προβληματισμένοι & σκεπτόμενοι νέοι που είναι απογοητευμένοι από το όλο σκηνικό, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης). Ωστόσο και σε αυτή την περίπτωση, τα μηνύματα δεν είναι και τόσο αισιόδοξα -όπως πληροφορούμαστε τελευταία- μιας και οι “καλοί πατερούληδες” με τον α ή τον β τρόπο τους έδειξαν ήδη το πόσο “υπερπροστατευτικοί” μπορούν να είναι και πόσο νοιάζονται για το “δικό τους” καλό…

 

Το επιβεβαιώνει χαρακτηριστικά και η παρακάτω ανάρτηση του καλού φίλου Γ. Χ. Πασσανικολάκη:

 

«Είναι από τις λίγες φορές που το κάνω (να μεταφέρω σκέψεις μου μέσω fb), αλλά θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:
Πάντα πίστευα και πιστεύω στους νέους γιατί κάτι διαφορετικό έχουν να δώσουν σε όλα τα φάσματα της κοινωνικοπολιτικοοικονομικής ζωής μας.
Όχι γιατί, οι νέοι είναι ωραίοι και φρέσκοι, αλλά γιατί δεν είναι ακόμη “διαβρωμένοι” από το σύστημα που δημιούργησαν οι παλιότεροι, το οποίο μας έχει οδηγήσει στο χείλος του γκρεμού.
Δυστυχώς για τους νέους, ορισμένοι “παλιοί” (σε νοοτροπία και τρόπο δράσης) που δεν μπορούν να εμπιστευτούν ούτε τα παιδιά τους, ούτε τα εγγόνια τους, ούτε τα ανίψια τους (παρ’ ότι τους έχουν μεγαλώσει με τις ίδιες αρχές, έχουν ξοδέψει χρήματα για να τα μορφώσουν και παλεύουν να τα αποκαταστήσουν), προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους κόψουν τα φτερά, με πρακτικές του παρελθόντος.
Το μεγαλύτερο όμως δυστύχημα είναι ότι, οι νέοι – αντί ν’ απαλλαχτούν από τις μεθόδους και τις δράσεις που μας πληγώνουν όλους, δείχνοντας στην πράξη την διαφορετικότητά τους – “εγκλωβίζονται” σε καλούπια άλλων, και… σύρονται πίσω από κόμματα, χρώματα και προσώπατα (που θα λέγε και ο Ζήκος ο μπακαλόγατος).
Τι το διαφορετικό έχουν οι νέοι να προσφέρουν, όταν κινούνται όπως αυτοί που κατακρίνουν, όταν θέλουν να πολιτευτούν όπως οι παλιότεροι, όταν δεν επαναστατούν στην έλλειψη συλλογικότητας;
Αυτά γιατί πολύ το μάκρυνα και βάρυνα το κλίμα.
Συμπερασματικά, οι παλιοί που φοβούνται την αλλαγή, παρ’ ότι την επικαλούνται τελικώς δεν τη θέλουν, και οι νέοι παρ’ ότι μπορούν να συμπεριφερθούν διαφορετικά, ακολουθούν την πεπατημένη που έχει αποδοκιμάσει ο λαός.
Κάποια παιχνίδια καταντάνε βαρετά, όσο κι αν ανακυκλώνονται τα πρόσωπα.

Γιώργος Χ. Πασσανικολάκης

Υ.Γ.: Επιτέλους κάποιοι πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι τα καλύτερα παιχνίδια είναι όσα παίζονται με καθαρά χαρτιά και πάνω στο τραπέζι.»

 

Τους θέλουν όλους “δεκανίκια”…

Μακάρι να βγούμε ψεύτες με τον Γιώργο, αλλά δυστυχώς ότι καινούριο πάει να γεννηθεί, το “χουν από πριν καταδικασμένο σε μαρασμό, εάν επιχειρήσει να προχωρήσει χωρίς παραταξιακά ή κομματικά “δεκανίκια”. Για τον απλούστατο λόγο ότι όσο τίποτα άλλο και σε αυτές τις εκλογές, οι δύο μονομάχοι αναζητούν ανηλεώς και απεγνωσμένα, “δεκανίκια”. Ίσως αυτό είναι που “φρικάρει” περισσότερο, όσους δεν είναι ούτε με τον ένα, ούτε με τον άλλο. Όπως άλλωστε και τις άλλες μικρότερες παρατάξεις του Δημ. Συμβουλίου (εκτός και αν για κάποιες από αυτές, απλός στόχος τους παραμένει να εκλέξουν ένα ή δύο συμβούλους και that’s all). Το να βλέπουν δηλαδή ότι όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές και κυρίως στην τελική ευθεία (ιδίως στο δεύτερο γύρο), θα είναι με τη σειρά τους αυτές, που θα δεχτούν εκ νέου τον “περίτεχνο ελιγμό πλαγιοκόπησης τους” από τους δύο “μονομάχους” (θέλοντας και μη δηλαδή θα γίνουν και πάλι “δεκανίκια”-όπως έγινε και στις προηγούμενες με την επιλογή του λευκό/άκυρο/αποχή)… έως ότου αναδειχθεί ο ένας από τους δύο “σωτήρες”, για τη νέα 5ετία. Οπότε, σωθήκαμε!

 

σ.σ. Ο μόνος απερίφραστα και αθεράπευτα αισιόδοξος, πως μπορεί να δράσει ως “καταλύτης” και να “ανατρέψει το κατεστημένο” στο δήμο, αλλά και να τους υποχρεώσει σε… “Νέα συλλογική ηγεσία”, είναι ο “ασυμμάζευτος” ΔΧ. Ευελπιστεί να αναφωνήσει μετά τις εκλογές του Μαΐου (ασχέτως αν φτάσει ή δεν φτάσει τελικά στον τερματισμό ως υποψήφιος) : Όπερ έδει δείξαι! (ότι ήταν να αποδειχτεί, αποδείχτηκε…)

(η φωτο είναι από την ανάρτηση του Γιώργου στο fb)

picture_570

Leave a Reply

Your email address will not be published.